Annelere İthaf!..

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

"1" height="10" width="20%" direction="up">

“Karnında Taşımak Annelikse, Kalbinde Taşımak Ne Kıymetlidir…”

"1" height="250" width="100%" direction="up">

ANNE!…
Bir insanın dünyaya açılan ilk kapısı…
İlk sığınağı, ilk duası, ilk merhameti…
Bir çocuk daha konuşmayı bilmeden, annesinin gözlerinden sevgiyi öğrenir. Aç kalınca annesini arar, korkunca annesine sığınır, düşünce annesinin şefkatine koşar.

Karnında taşımak elbette anneliktir…
Ama asıl annelik; evladını kalbinde taşımaktır.
Gece uykusunu bölüp “Acaba iyi mi?” diye düşünmektir.
Kendi açken evladını doyurmaktır.
Kendi yorulurken evladına güç olmaktır.
Ve bazen evladından yara alsa bile ona dua etmeye devam etmektir.

Cahiliye Döneminde Kadın ve Anneye Yapılan Zulüm

İslam’dan önceki cahiliye toplumunda kadın çoğu zaman değersiz görülüyordu.
Kız çocukları utanç sayılıyor, hatta diri diri toprağa gömülüyordu. Bir annenin yüreği parçalanırken, vicdanlar susuyordu. Kadının miras hakkı yoktu, iradesi yoktu, kıymeti yoktu.

Oysa İslam geldi…
Ve kadını ayaklar altından alıp baş tacı yaptı.

Anneye öyle bir makam verdi ki, Hz. Muhammed şöyle buyurdu:

“Cennet annelerin ayakları altındadır.”

Bu söz; bir annenin çektiği çilenin, sabrının, fedakârlığının ne kadar büyük olduğunun ilanıdır.

İslam, anneye sadece “çocuk doğuran kadın” gözüyle bakmadı.
Onu; nesil yetiştiren, ahlak inşa eden, toplumu ayakta tutan mukaddes bir emanet olarak gördü.

Günümüz Toplumunda Annenin Sessiz Yarası

Bugün teknoloji ilerledi…
Evler büyüdü…
İmkânlar çoğaldı…
Ama ne yazık ki annelerin gönlü daraldı.

Huzurevlerinde evlat yolu gözleyen anneler…
Telefonun ucunda “Bir sesini duyayım evladım…” diye bekleyen yürekler…
Aynı evde yaşadığı halde annesinin gönlünü duymayan insanlar…

Modern hayat, anneleri yalnızlaştırdı.
Menfaatin büyüdüğü yerde vefa küçüldü.
Anne yaşlanınca yük görülmeye başlandı.
Oysa bir zamanlar altımız temizlendiğinde tiksinmeyen o eller, bugün bir bardak suya muhtaç bırakılıyor.

Bir annenin en büyük ihtiyacı para değildir.
İlgi görmektir…
Hatırlanmaktır…
“Anne seni seviyorum” cümlesini duyabilmektir.

Ne acıdır ki bugün bazı anneler, evlatlarının yanında bile kendini yalnız hissediyor.

Anne Sadece Bir İnsan Değildir

Anne; evin rahmetidir.
Anne; dua kapısıdır.
Anne; merhametin yeryüzündeki en canlı hâlidir.

Bir toplum annesine nasıl davranıyorsa, geleceğini de öyle hazırlar.
Annesine ses yükselten bir nesilden merhamet beklenmez.
Annesinin gönlünü kıran insan, kendi huzurunu da kırar.

Bugün elimizde hâlâ annemiz varsa;
Bu, tüketilecek değil şükredilecek bir nimettir.

Çünkü bazı insanlar için artık “Anne” kelimesi, sadece mezar taşına sarılıp ağlamaktır…

Öyleyse;
Annelerimizi sadece özel günlerde değil, her gün hatırlayalım.
Onların yükünü hafifletelim.
Dualarını alalım.
Ve unutmayalım:

Karnında taşımak anneliktir…
Ama kalbinde ömür boyu taşımak, işte o tarifsiz bir merhamettir…
SEN BİR ANNESİN VE KIYMETLİSİN..

Ş. Güney