Gurbet Yolcusu Üniversitelim: ‘Anam, hakkını helal et!..’

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

"1" height="10" width="20%" direction="up">

-Prof. Dr. Hadi Sağlam

"1" height="250" width="100%" direction="up">

Üniversite tercihleri, yalnızca bir okul veya şehir seçimi değildir. Her tercih listesi, bir evladın çocukluğuna veda ettiği; bir annenin gözyaşını içine akıttığı, bir babanın sessizce yüreğine taş bastığı gurbet fermanıdır. Yuvadan ilk kez kanat çırpan kuşlar gibi binlerce gencimiz ilim yoluna çıkarken, arkalarında eksilen sofralar, sessizleşen odalar, her akşam pencereye yönelen analar ve telefonun çalmasını dua gibi bekleyen babalar bırakmaktadır. Eğitim; aileleri birbirinden ayıran bir mecburiyet değil, onları umutla geleceğe taşıyan bir rahmet kapısı olmalıdır. Bugün yeniden sormak zorundayız: Gençlerimiz gerçekten üniversiteyi mi tercih ediyor, yoksa mecbur bırakıldıkları gurbeti mi?

Bu yıl da aynı manzara yaşanacak…

Otobüs terminallerinde, tren garlarında ve havaalanlarında binlerce ayrılık sessizce yaşanacak.

Bir annenin dudaklarında dua, gözlerinde yaş olacak.

Bir baba, güçlü görünmeye çalışacak; ama evladına son kez sarılırken yüreğinin nasıl titrediğini yalnızca Allah bilecek.

Bir kardeş, boş kalacak odaya bakıp ne olduğunu tam anlayamayacak.

Ve bir evlat, çocukluğunu geride bırakıp bilinmeyen bir şehre doğru yola çıkacak.

Belki de içinden yalnızca şu cümleyi fısıldayacak:

“Anam… hakkını helâl et… Bugün üniversiteye değil, gurbete gidiyorum.”

Ne gariptir…

Biz buna “üniversite tercihi” diyoruz.

Oysa nice aile için bu, bir tercih değil; yüreğe yazılmış bir ayrılık fermanıdır.

Anne, evladının bavuluna gömleklerini koyar…

Çoraplarını yerleştirir…

Sevdiği yiyecekleri gizlice arasına sıkıştırır…

Fakat ne kadar uğraşsa da bir şeyi bavula sığdıramaz:

Yüreğini…

Çünkü anne bilir…

O bavul kapanınca evladı gidecek; ama kendi hasreti hiçbir zaman kapanmayacaktır.

Babalar daha sessizdir.

Onlar gözyaşlarını kelimelere dökmez.

“Bir ihtiyacın olursa ara.” derler.

“Paran biterse söyle.” derler.

Sonra arkalarını dönerler.

Çünkü bir babanın gözyaşı çoğu zaman gözlerinden değil, suskunluğundan akar.

Her ile üniversite açtık diye sevindik.

Kampüsler kurduk.

Binalar yükselttik.

Tabelalar astık.

Peki sonra ne oldu?

Binlerce aile, evladını okuyabilmek için yine gurbet yollarına düşürdü.

Özellikle kız evlatlarımız…

Onlar yalnızca bir üniversiteye gitmiyor.

Analarının uykularını da yanlarında götürüyorlar.

Hangi anne, yüzlerce kilometre ötede okuyan kızının gece yurda güven içinde ulaşıp ulaşmadığını düşünmeden başını yastığa koyabilir?

Hangi baba, telefon her çaldığında yüreği yerinden fırlamadan yaşayabilir?

Üstelik bütün bunlar, ağırlaşan ekonomik şartların gölgesinde yaşanıyor.

Kira…

Yurt…

Yol…

Kitap…

Yemek…

Bir öğrencinin eğitim masrafı, bugün birçok ailenin aylık gelirini aşacak kadar büyümüştür.

Nice anne kendi ihtiyacından vazgeçiyor.

Nice baba emeklilik ikramiyesini evladının eğitimine harcıyor.

Kimisi borçlanıyor.

Kimisi sessizce yoksullaşıyor.

Ama hiçbir anne, hiçbir baba bunu evladına hissettirmek istemiyor.

Çünkü onlar için en büyük zenginlik, evladının okuyabilmesidir.

İlim elbette fedakârlık ister.

Ancak eğitim sistemi, aileleri ayırmanın değil; aileyi koruyarak geleceği inşa etmenin adı olmalıdır.

Bir ülkede üniversitelerin çokluğu kadar, ailelerin huzuru da önemlidir.

Çocuklarımız kendi şehirlerinde de nitelikli eğitim alabiliyor, güven içinde yaşayabiliyor ve ailelerinin desteğini hissedebiliyorsa, işte o zaman eğitim gerçek anlamına kavuşur.

Rabbim bütün gençlerimizin yolunu açık eylesin.

Onları ilimle, hikmetle ve güzel ahlakla donatsın.

Hiçbir anneyi evlat hasretiyle, hiçbir babayı çaresizlikle sınamasın.

Ve bir gün öyle bir Türkiye’ye ulaşalım ki hiçbir evlat, valizini omzuna alıp titreyen bir sesle,

“Anam… hakkını helâl et… Bugün üniversiteye değil, gurbete gidiyorum.” demek zorunda kalmasın.

Prof. Dr. Hadi Sağlam İslam Hukuku Anabilim Dalı Başkanı