ANNEM..! Bir Of Çeksem Karşıki Dağlar Yıkılır..! Ağlarsa Anam Ağlar…

1

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

"1" height="10" width="20%" direction="up">

“Anneler Günü bazıları için kutlama, bazıları içinse sessiz bir iç çekişidir. Çünkü anne gidince ev, yuva olmaktan çıkar; geriye sadece sesi mezar taşlarında arayan yetim çocuklar kalır.”

"1" height="250" width="100%" direction="up">

…

Bazı acılar vardır;

Ne takvim geçer üstünden,
Ne yıllar susturur içindeki sızıyı…
İnsan kalabalıkların içinde güler gibi yapar ama geceleri içindeki yetim çocuk uyanır.

Hele Anneler Günü geldi mi…
Dünyanın bütün çiçekleri boynunu büker biraz.
Sokaklarda annesinin elini tutan çocukları görenler değil;
Asıl annesinin sesini mezar taşlarında arayanlar sessizce dağılır o gün.

Çünkü bazı insanlar için Anneler Günü kutlama değil, iç çekme günüdür.

Ben bugün annemi düşünürken şunu anladım:
İnsan bazen sadece annesini kaybetmez…
Bir yurdunu kaybeder.
Bir sığınağını kaybeder.
Başını koyduğu son güvenli limanı kaybeder.

Annem öldüğünde, evimizin duvarları aynıydı belki…
Ama ev artık ev değildi.
Çünkü bir evi yuva yapan şey tuğla değil, anneydi.

Onun sesi çekilince odalardan bereket çekildi.
Sofradaki ekmek aynı ekmekti ama tadı eksildi.
Kapı aynı kapıydı ama içeri girince insanı karşılayan merhamet yoktu artık.

Bazıları vatanını savaşta kaybeder…
Bazıları annesini toprağa verince.

Çünkü anne, insanın ilk vatanıdır.

İnsan dünyaya onun kalbinin altında hazırlanır.
İlk sığınağı annesinin rahmidir.
İlk ezanı onun kulağında duyar.
İlk korkusunda ona sarılır.
Ve dünya insana ilk defa annesinin yüzü kadar güzel görünür.

Sonra büyürüz…

Bir gün “Anne sonra konuşuruz.” dediğimiz telefonlar susar.
Bir gün aceleyle çıktığımız kapılar geri açılmaz.
Bir gün “Bir dahaki bayram giderim.” dediğimiz evler mezarlığa dönüşür.

İnsan en çok da söyleyemediği şeylere ağlar.

Keşke biraz daha otursaydım yanında…
Keşke elini biraz daha tutsaydım…
Keşke o konuşurken telefona değil yüzüne baksaydım…

Ama hayat acımasızdır.
İnsan kıymeti, yokluğun karanlığı çökünce anlıyor.

Şimdi Anneler Günü…

Herkes annesine çiçek alıyor.
Ben ise mezar taşına düşen yağmuru düşünüyorum.
Herkes “Annem” diye sarılıyor.
Ben içimde yıllardır kapanmayan boşluğa dokunuyorum.

Ve biliyor musunuz…
İnsan annesini kaybedince biraz konuşmayı bırakıyor.
Çünkü dünyada onu koşulsuz anlayan son insan gidiyor.

Bir gün yoruluyorsun…
Bir gün kırılıyorsun…
Bir gün herkes sana sırtını dönüyor…
İşte tam o anda aklına annen geliyor.

Çünkü insan kaç yaşına gelirse gelsin,
İçinde annesini çağıran küçük bir çocuk taşır.

Şimdi anlıyorum…
“Ağlarsa anam ağlar, gerisi yalan ağlar.” sözü neden bu kadar ağırmış.

Çünkü dünyada herkes seni kendi kadar sever.
Bir tek annen seni kendinden fazla sever.

O yüzden annenin gözyaşı başka yanar.
Onun duası başka yükselir.
Onun “Yavrum…” deyişi bile insanın kırılmış yerlerini onarır.

Şimdi o ses yok…

Ve insan bazen annesinin yokluğunda kendini işgal edilmiş bir ülke gibi hissediyor.
Şehirleri ayakta ama ruhu düşmüş…
Bayrağı dalgalanıyor ama içindeki ocak sönmüş…

Ben bugün anama ağlıyorum.
Çocukluğuma ağlıyorum.
Bir daha geri gelmeyecek o günlere ağlıyorum.

Ey annesi hayatta olanlar…
Bugün gidin elini öpün.
Başınızı dizine koyun.
Bir çocuğun en büyük serveti hâlâ annesinin duasında yaşayabilmesidir.

Çünkü bir gün gelecek…
Telefon rehberinizde “Anne” yazacak ama arayamayacaksınız.
Bayram sabahı uyanacaksınız ama elini öpecek kimse olmayacak.
İçiniz daralacak ama “Yavrum, geçer…” diyecek o ses artık duyulmayacak.

Ve insan o gün anlayacak:
Bu dünyada kaybedilen hiçbir şey, anne kadar ağır değilmiş.

Bugün Anneler Günü…

Cennete göç etmiş bütün annelerin ruhu şad olsun.
Toprağın altında yatan bütün anneler bilsin ki;
Evlatlarının içinde hâlâ onların sesi dolaşıyor.

Ve bazı çocuklar büyüse de…
Ömür boyu annesinin ardından yetim kalıyor.